Dochter Romy staat niet zomaar met haar vader op de foto.
Dochter Romy staat niet zomaar met haar vader op de foto. Willem Brand/BDU

Na veertig jaar neemt Willem Hoevelaken afscheid van Spaarne College, Dochter Romy trad in vaders voetsporen

Mensen

HAARLEM Een onderwijsman in hart en nieren, zo omschrijft dochter Romy haar vader Willem Hoevelaken. Na veertig jaar op dezelfde school Nederlands te hebben gegeven, neemt Willem op 1 december met trots afscheid van collega’s en leerlingen van het Spaarne College.

Dochter Romy staat niet zomaar met haar vader op de foto. Zij trad na een studie Nederlands acht jaar terug in vaders voetsporen en werd docent Nederlands. Momenteel werkt ze op haar oude middelbare school, Lyceum Sancta Maria.

Willem had, dat klink nu vreemd, moeite een baan te vinden. “Ik ging overal invallen, soms gratis en was zielsgelukkig met een baan op het Sterrencollege. Ik was 25 en kwam net van Telstar vandaan.” Hij was meteen weg van het sfeertje. “Het was een jongensschool, een paar meiden deden horeca. Ik zag de jongens hele hekken en kozijnen in elkaar zetten en was onder de indruk.”

Het klikte wederzijds. “Soms zeiden mensen: zou je niet op het Schoter les willen geven. Maar de praktijk trok mij aan. Mijn collega’s werden mijn vrienden en het type leerlingen ‘niet lullen maar poetsen’ beviel.” En Willem deed er alles aan om de vaart erin te houden. De oud-voetbalprof begeleidde jaren de schoolvoetbalteams, organiseerde van alles zoals gourmetavondjes en zelfs speurtochten in de duinen, die werden afgesloten met een BBQ in de tuin bij hem thuis. 

Romy luisterde graag naar zijn verhalen. Ook zij vond het lesgeven direct erg leuk. En zij kreeg goede tips. Hoe leg je werkwoordspelling goed uit, maar ook hoe hou je de leerlingen ‘bij de les’. Romy: “Ik heb van mijn vader geleerd dat regels belangrijk zij, maar een goede sfeer in de klas net zo. Het gaat om de balans.” Willem: “Elkaar uit laten spreken staat voorop.”

Op zijn beurt leerde Willem van zijn dochter digitaal lesgeven. Hij begon met een krijtje en leerde met het smartboard werken. Willem: “Die tools zijn zo leuk. Het werd steeds interactiever.” Romy: “Je kunt ze op hun mobiel de vragen laten invullen. Dan zie je als docent meteen of ze het snappen.”

Het docentschap, zo blijkt uit het gesprek, is een mooi vak. Wat Romy zo waardeert aan haar vader is dat hij nog steeds even enthousiast is. Romy: “Hij heeft een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Willem: “Als ze mij nog eens nodig hebben, dan ben ik er.” 

Willem Brand

Afbeelding
advertentie
advertentie