Camilo Figueiredo.
Camilo Figueiredo. Eigen Foto
COLUMN

‘We accepteren de liefde die we denken dat we verdienen’

Overig Stem in de Stad

HAARLEM Het Haarlems Weekblad plaatst om de week een column van Stem in de Stad. Deze organisatie zet zich in voor Haarlemmers die het moeilijk hebben en kijkt om naar kwetsbare mensen die in nood zijn, naar mensen die niet altijd gehoord of gezien worden. Deze week is het woord aan Camilo Figueiredo, coördinator Ontmoeten.

Vele jaren heb ik met kinderen in het autistisch spectrum gewerkt. Bijzonder boeiend en leerzaam, maar ook een werkleven waarin ik wist dat ik elke dertig minuten klaar moest zijn voor een nieuwe activiteit. Na verloop van tijd realiseerde ik me ook dat ik teveel in mijn comfortzone zat en het tijd was om de aandacht van de klok weg te halen, ik wenste hem stil te zetten. Stem in de Stad is de plek waar je deze kans hebt, hier hoef je niet op de klok te kijken. De tijd voor degenen die honger hebben is nu, de tijd voor degenen die een woord van vriendschap nodig hebben is nu en de tijd die ons dichterbij brengt is nu. 

Er is geen comfortzone voor diegenen die in de marge leven van wat de samenleving als norm oplegt. Tijdens het werken bij Stem in de Stad realiseerde ik me hoe snel het leven onderhevig is aan verandering. Vandaag ben ik de coördinator, morgen misschien de gast.

 Bij het lezen van een gedicht over vluchtelingen werd ik geraakt door een passage: “Er zijn geen vluchtelingen, er zijn alleen maar mensen die door de wereld worden meegesleept als een blad van een boom. Er zijn geen illegalen, maar alleen mensen zijn die overgeleverd worden aan de wind die hen naar illegale situaties leidt, vanwege een systeem dat af en toe faalt en zijn doelen van broederschap en delen van het leven niet bereikt”.

Op mijn eerste werkdag bij Stem in de Stad kreeg ik de kans om met een jonge man te praten die oud genoeg was om mijn zoon te kunnen zijn. Opmerkelijk was dat hij mij meteen een deel van zijn levensverhaal vertelde. Hij zei dat hij niets van me verwachtte; hij wilde alleen zijn verhaal met iemand delen. Waarom deed hij dit? Was het mijn glimlach, achter een mondkapje, die vertrouwen en een welkom uitstraalde? Vertel je verhaal, ik luister!

Hij was een mandarijn aan het eten en wilde die met mij te delen. De vrucht was echter erg zuur, maar door het te delen met mij, smaakte de mandarijn mild en draaglijk. Na het eten van de mandarijn glimlachte hij en ik glimlachte terug. Toen begreep ik, dat het leven ons mandarijnen biedt die alleen zoet worden als we ze delen.

Camilo Figueiredo, coördinator Ontmoeten

advertentie
advertentie