Teeven heeft een rijke carrière achter de rug. Hij werkte als belastingcontroleur en later als officier van justitie, wat hem de bijnaam 'crimefighter' opleverde. Hij werd politiek actief voor Leefbaar Nederland en later voor de VVD. Namens die partij werd hij op 14 oktober 2010 staatssecretaris van Veiligheid en Justitie in het kabinet-Rutte I. Vanaf 5 november 2012 deed hij dat met dezelfde portefeuille in het kabinet-Rutte II. Op 9 maart 2015 diende hij samen met minister van Justitie Ivo Opstelten zijn ontslag in, nadat was gebleken dat Opstelten de Tweede Kamer onjuist had geïnformeerd over een deal in 2001 tussen Justitie en de crimineel Cees H. Die zaak staat ook wel bekend als de bonnetjesaffaire. Twee weken later keerde hij terug als Kamerlid. In 2017 keerde hij de politiek definitief de rug toe.

Heeft het terugkijken op uw carrière nieuwe inzichten opgeleverd? "Terugkijkend is er meer een lijn in te ontdekken, en zijn de stappen die elkaar opvolgen logisch. Van rechercheur bij de FIOD werd ik officier van Justitie. Omdat ik zaken wilde veranderen, ben ik de politiek ingegaan."

Wat ziet u in die 41 jaar als grootste succes? "Niet alles is even goed uit de verf gekomen. Maar voor kroongetuigen is zeker iets veranderd met de dienst Getuigenbescherming, die in 1995 in het leven werd geroepen. Het grootste succes is de zorg voor slachtoffers en nabestaanden van criminaliteit. Dat was toen ik in 2002 de politiek in ging een onderontwikkeld gebied. In 25 jaar is veel veranderd. Denk aan het spreekrecht voor slachtoffers en nabestaanden tijdens rechtszaken, maar ook het recht op schadevergoeding, het recht om geïnformeerd te worden over verlof en detentie van veroordeelden en de mogelijkheid op vermogensbeslaglegging van verdachten. Dat zijn zaken waarmee echt het verschil is gemaakt, al denk ik niet dat mensen me over tien jaar nog zullen kennen. Als je nu aan jonge mensen vraagt wie Wim Kok is, weten ze dat niet.."

In uw boek geeft u aan het vermoeden te hebben dat u bent pootje bent gelicht door advocaten. Voelt dit boek als eerherstel? "Daar ben ik niet op uit, dat zal met dit boek ook niet lukken. Mijn aftreden zie ik niet zozeer als dieptepunt, meer politici hebben moeten aftreden. Maar de reden waarom, daar ben ik het niet mee eens. Het ging om iets wat 22 jaar daarvoor had plaatsgevonden. De dood van de Russische asielzoeker Aleksandr Dolmatov in 2013 was wel een aftreedwaardige zaak. Hij pleegde zelfmoord. Hij had èn niet in de cel mogen zitten èn er had beter op hem gelet moeten worden toen bleek dat hij zwaar depressief was. Toen heb ik zelf ter discussie gesteld of ik moest gaan. Maar ik kreeg het vertrouwen van de Kamer en mocht blijven."

In 2017 koos u ervoor om op een bus te gaan rijden. Waarom? "Ik zat thuis en wilde weer iets gaan doen. Ik had net een hersenoperatie achter de rug. Het was niet zozeer een carrièreswitch, toen ik achttien was reed ik ook op de bus. Waarom zou ik dat jaren later niet opnieuw kunnen doen? Het had een enorm positief effect op mijn reputatie. Zeker de eerste tijd wilden mensen steeds selfies maken."

In interviews lees ik dat u diep in uw hart verlegen bent. Selfies en een boek uitgeven, is dat dan niet ongemakkelijk? "Misschien klinkt dit vreemd voor mensen, maar ik ben niet iemand die graag in het middelpunt van de belangstelling staat. Al heb ik tijdens mijn politieke carrière en ook daarvoor als officier van justitie wel geleerd om hier mee omgegaan. Mijn jongste dochter is er echter beter in dan ik. Het boeken signeren, zoals dit weekend in Amstelveen, vind ik leuk om te doen. Ik heb ook wel wat met Amstelveen, heb er een tijdje gewoond."

Overweegt u ooit nog de politiek in te gaan? "Ik heb geen politieke ambities meer, het is mooi geweest. Het zou ook niet geloofwaardig zijn, als ik in mijn boek zeg niet meer politiek actief te willen zijn en daar dan later op terugkom. Dan denken mensen 'wat is dat voor zwamneus?'

U rijdt nog steeds op de bus? "Nu even niet, vanwege corona. Mensen met een nulurencontract rijden niet. Maar normaliter doe ik dat één dag in de week. Daarnaast werk ik voor een Public Affairs kantoor, heb ik een eigen bedrijf waarin ik me bezighoud met veiligheid en ben ik voorzitter van een aantal organisaties. Het is een mooi pakket voor iemand van 61 jaar. Dankzij het rijden op de bus is alles weer gaan lopen."

Hoe kijkt u terug op de afgelopen 41 jaar? "Ik kijk met plezier terug. Ik heb hoogte- en dieptepunten gekend, zowel zakelijk als privé, maar daar moet iedereen doorheen. Ik ben meer een man van het heden en kijk naar de toekomst. Je kunt de geschiedenis immers niet veranderen. Zo zouden meer mensen in het leven mogen staan, zeker nu. Bijvoorbeeld als je kijkt naar het omtrekken van standbeelden. Ik ben tegen racisme, maar ook tegen het omtrekken van standbeelden."

Naomi Heidinga